Πρωτότυπες ιδέες για να διακοσμήσετε τα πασχαλινά αυγά!

Τα κόκκινα αυγά είναι το παγκόσμιο σύμβολο του Πάσχα, με τις ρίζες του εθίμου να χάνονται στη Μεσοποταμία. Οι παραλλαγές έχουν να κάνουν με την επιλογή κίτρινου, πράσινου ή μπλε χρώματος, που δεν διαφοροποιούνται όμως και πολύ από τα κλασικά κόκκινα αυγά. Ευτυχώς, πάντως υπάρχουν αμέτρητοι τρόποι για να διακοσμήσετε τα πασχαλινά αυγά, αφήνοντας τη φαντασία σας ελεύθερη και διασκεδάζοντας τις χειροποίητες δημιουργίες σας. Λουλούδια, κλωστές, ταινίες ακόμα και μια παλιά γραβάτα, τα πάντα μπορούν να χρησιμοποιηθούν για να γίνουν τα αυγά σας εξαιρετικά. Μη φοβάστε να πειραματιστείτε. Στη χειρότερη περίπτωση απλώς θα προστεθεί το δικό σας αυγό στη λίστα που ακολουθεί! Το μόνο πρόβλημα που υπάρχει είναι ότι στο τέλος θα είναι πολύ δύσκολο να τα σπάσετε για να τα φάτε!

1. Με κόλλα και πολύχρωμα ζαχαρωτά

2. Με πολύχρωμες κλωστές

3. Με αποξηραμένα λουλούδια, τούλι και βράσιμο σε νερό με κρεμμύδια

4. Με τρυπάνι και κέντημα με πολύχρωμες κλωστές (άδειο αυγό)

5. Με παλιές γραβάτες

6. Πλέξιμο με βελονάκι

7. Συνεχίστε να προσθέτετε νερό στο χρώμα για διαφορετικές αποχρώσεις

8. Με ταινίες χρωματιστές σε διάφορα μεγέθη

9. Με κόλλα, ζυμαρικά και φακές

10. Με αυτοκόλλητη ταινία σε διάφορα σημεία

* Βράστε ένα αυγό που έχετε ραγίσει μέσα σε τσάι

Πηγή: http://perierga.gr/

 

Τρεις ιδέες αστικής μοιρασιάς

Μοίρασμα σπόρων, δανεισμός εργαλείων και κάθετοι κήποι σε φράχτες είναι οι νέες τάσεις


Σε όλο τον κόσμο, οι πολίτες αναλαμβάνουν την ευθύνη για τη λειτουργικότητα του αστικού χώρου. Χτίζουν τις δικές τους υποδομές, δημιουργούν τις δικές τους υπηρεσίες και παίρνουν την πόλη στα χέρια τους. Είτε γεννιούνται μέσα από την οικονομική κρίση είτε από την ενσυναίσθηση, οι ιδέες που προκύπτουν είναι τουλάχιστον εμπνευσμένες.

1. O φράχτης με τα φρούτα: Πρόκειται για Guerilla Κηπουρική, που δεν προϋποθέτει έκταση γης, καθώς γίνεται κάθετα επάνω σε φράχτες. Ο Φράχτης με τα Φρούτα δεν είναι τίποτε άλλο από σακούλες με χώμα και φυτά, όπως μπιζέλια και φράουλες, που κρέμονται πάνω σε φράχτες. Είναι ένα εύκολο DIY σχέδιο, ιδανικό για τις πόλεις όπου οι αγροτικές εκτάσεις απουσιάζουν. Οι σακούλες μέσα στις οποίες αναπτύσσονται τα φυτά είναι κατασκευασμένες από ανακυκλώσιμα υλικά, ενώ το πότισμα αναλαμβάνεται από τους πολίτες. Σκεφτήκαμε όμως πως είναι ωραία ιδέα και για τα μικρά μπαλκόνια όπου δε χωράει τίποτα.

2. Δανεισμός εργαλείων: Σε μια προσπάθεια να αξιοποιηθούν από όσους χρειάζονται πραγματικά όλα αυτά τα ηλεκτρικά και μη εργαλεία που σκονίζονται στα γκαράζ και τα υπόγεια της πόλης, ένα ζευγάρι αστικών οραματιστών άνοιξαν την πρώτη Βιβλιοθήκη Εργαλείων στο Τορόντο. Πρόκειται για ένα από τα πολλά παρόμοια έργα που έχουν εμφανιστεί σε όλη τη Βόρεια Αμερική, την Αυστραλία και την Ευρώπη. Τέτοιες βιβλιοθήκες, όχι μόνο έχουν ανοίξει χώρο στα σπίτια, αλλά έχουν σώσει από οικονομικές σπατάλες και όσους δανείζονται τα εργαλεία. Οι δανειστικές βιβλιοθήκες εργαλείων δεν είναι νέα πρωτοβουλία (η πρώτη ήταν το 1976 στο Κολόμπους του Οχάιο). Όμως το πρόσφατο άνοιγμα πολλών τέτοιων σε όλο τον κόσμο, με πιο κομψή σχεδίαση και πολύ κατατοπιστικούς ιστότοπους, αρχίζουν να προσελκύουν ολοένα και περισσότερο τους ανθρώπους.

3. Pop up μοιρασιά σπόρων και αστική κηπουρική: Είναι αντίστοιχη ιδέα με τις pop up βιβλιοθήκες, με τη διαφορά πως αντί για βιβλία μοιράζονται σπόροι. Η πρωτοβουλία Eating in Public-Seed Sharing Stations προέρχεται από τη Χαβάη και έχει ήδη εξαπλωθεί σε Η.Π.Α. και Καναδά. H λογική είναι απλή: ο καθένας μπορεί να πάρει και να αφήσει ένα φάκελο με σπόρους προς καλλιέργεια και να κατεβάσει οδηγίες και σημαντικές πληροφορίες για το πώς καλλιεργούνται καλύτερα τα φρούτα και τα λαχανικά. Ο καθένας μπορεί να εγκαταστήσει ένα σταθμό σπόρων σε οποιοδήποτε μέρος του κόσμου, ενώ η πρωτοβουλία ενθαρρύνει την τοποθέτηση των σταθμών σε σημεία προσβάσιμα, για να είναι πιο εύκολη η συμμετοχή. Κάθε σταθμός είναι εξοπλισμένος με στυλό, φακέλους και μολύβια, ώστε να αναγράφεται το είδος των σπόρων και οι οδηγίες για την καλύτερη ανάπτυξη. Όλοι οι σταθμοί είναι χτισμένοι από επαναχρησιμοποιημένα υλικά. Στην ιστοσελίδα της πρωτοβουλίας, παρέχονται επίσης οδηγίες για να στήσουμε πιο εύκολα το δικό μας σταθμό.

Πηγή: http://www.doctv.gr

Η Ιστορία της Εργατικής Πρωτομαγιάς

Καθιέρωση της Πρωτομαγιάς H 1η Μαΐου καθιερώθηκε ως η Παγκόσμια Ημέρα των Eργατών στις 20 Ιουλίου 1889 κατά τη διάρκεια του ιδρυτικού συνεδρίου της Δευτέρας Διεθνούς στο Παρίσι, σε ανάμνηση του Μακελειού του Σικάγο το 1886, όπου η αστυνομία άνοιξε πυρ κατά εργατών που διαμαρτύρονταν υπέρ της διεκδίκησης της οκτάωρης εργασίας και καλύτερων εργασιακών συνθηκών. Ωθούμενοι από τις πετυχημένες διεκδικήσεις Καναδών συντρόφων τους, τα εργατικά συνδικάτα των ΗΠΑ αποφάσισαν την έναρξη απεργιακών κινητοποιήσεων την 1η Μαΐου 1886.

Βασικό τους αίτημα αποτελούσε το οκτάωρο, καθώς την περίοδο εκείνη δεν υφίστατο στις ΗΠΑ κανονιστικό εργασιακό πλαίσιο και οι εργαζόμενοι αναγκάζονταν να εργάζονται αμέτρητες ώρες, ακόμα και Κυριακές. Στη δυναμική πορεία του Σικάγο έλαβαν μέρος περισσότεροι από 90.000 εργαζόμενοι, ενώ περίπου 350.000 εργάτες από 1.200 εργοστάσια συμμετείχαν στην απεργία.

Οι βίαιες συμπλοκές έλαβαν χώρα τρεις μέρες αργότερα, στις 4 Μαΐου, στην πλατεία Χέιμαρκετ του Σικάγο, κατά τη διάρκεια συγκέντρωσης προς συμπαράσταση των απεργών, στην οποία συμμετείχαν ενεργά μέλη του αναρχικού κινήματος. Παρά τον ειρηνικό χαρακτήρα της πορείας, η αστυνομία έλαβε την εντολή να διαλύσει με τη βία την κινητοποίηση.

Στις συμπλοκές που ακολούθησαν, άγνωστος από το πλήθος πέταξε προς τις αστυνομικές δυνάμεις μία χειροβομβίδα, η οποία εξερράγη, σκοτώνοντας έναν αστυνομικό και τραυματίζοντας δεκάδες.

Σε απάντηση, οι αστυνομικοί άρχισαν να πυροβολούν τους συγκεντρωμένους, με αποτέλεσμα να σκοτωθούν τέσσερις διαδηλωτές και σημαντικός αριθμός τους να τραυματιστεί. Στη συμπλοκή έχασαν τη ζωή τους και άλλοι έξι αστυνομικοί από πυρά, χωρίς να εξακριβωθεί η προέλευσή τους. Την προηγούμενη μόλις ημέρα, επιπλέον 4 διαδηλωτές είχαν σκοτωθεί από τις αστυνομικές δυνάμεις.

Οκτώ συνδικαλιστές καταδικάστηκαν σε απαγχονισμό για τη βομβιστική επίθεση που προκάλεσε το θάνατο του αστυνομικού. Μοναδικό επιχείρημα του εισαγγελέα, Τζούλιους Γκρίνελ, εναντίον τους ήταν η ενθάρρυνση του άγνωστου βομβιστή από τους λόγους που εκφώνησαν. Ως εκ τούτου, κρίθηκαν ένοχοι για συνωμοσία και θανατώθηκαν.

Η Πρωτομαγιά ανά τον κόσμο

Την επίσημη καθιέρωση της Εργατικής Πρωτομαγιάς από το ιδρυτικό συνέδριο της Δευτέρας Διεθνούς ακολούθησε η πρόταση του Ρέιμοντ Λαβίν, η οποία καλούσε σε διεθνή κινητοποίηση την ημέρα της επετείου των γεγονότων του Σικάγο το 1890. Η ανταπόκριση του κόσμου ήταν τόσο μεγάλη, με αποτέλεσμα οι διαδηλώσεις της 1ης Μαΐου να λάβουν έκτοτε ετήσιο χαρακτήρα.

Ως γιορτή αφιερωμένη στους αγώνες των εργατών και στο σοσιαλιστικό κίνημα, η Πρωτομαγιά αποτελεί μία τεράστιας σημασίας επίσημη γιορτή για χώρες όπως η Λαϊκή Δημοκρατία της Κίνας, η Κούβα και τα πρώην Σοβιετικά κράτη. Οι εορτασμοί περιλαμβάνουν συνήθως μεγαλειώδεις λαϊκές και στρατιωτικές παρελάσεις.

Η σοβιετική Πρωτομαγιά σημαδευόταν από τη μεγάλη στρατιωτική παρέλαση στο κέντρο της Μόσχας, η οποία διέσχιζε και την Κόκκινη Πλατεία, όπου βρίσκονταν ο εκάστοτε γενικός γραμματέας, η κυβέρνηση και όλο το Ανώτατο Σοβιέτ και παρακολουθούσαν μια αληθινή επίδειξη δύναμης.

Στη Βραζιλία, η μέρα των εργατών είναι επίσημη γιορτή που γιορτάζεται από τα συνδικάτα με ολοήμερες εκδηλώσεις.

Στην Ιαπωνία, παρά το γεγονός ότι η Πρωτομαγιά δεν έχει οριστεί επίσημα ως εθνική αργία από την κυβέρνηση, επειδή ημερολογιακά συμπίπτει με τη λεγόμενη χρυσή εβδομάδα των αργιών, είτε δίνεται από του εργοδότες ως αργία είτε λαμβάνεται ως άδεια άνευ αποδοχών από την πλειονότητα των Ιαπώνων. Σκοπός δεν είναι η συμμετοχή σε μαζικές διαδηλώσεις για τον εορτασμό της ημέρας, αλλά συνήθως, η προσωπική ξεκούραση. Συνήθως, ανήμερα της Πρωτομαγιάς, τα μεγαλύτερα εργατικά συνδικάτα διοργανώνουν πορείες και κινητοποιήσεις στο Τόκιο.

Στο Νεπάλ, η Πρωτομαγιά αναγνωρίστηκε ως εθνική αργία το 2007, παρότι γιορτάζεται στη χώρα από το 1963.

Η γερμανική Πρωτομαγιά αποτελεί μία σημαντική ημέρα, όπου παραδοσιακά τονίζεται η πολιτική σημασία την ημέρας στις περισσότερες περιοχές της και αναφέρεται συνήθως ως «Ημέρα των Εργατών». Μαζικές ετήσιες διαδηλώσεις λαμβάνουν χώρα στο Βερολίνο, οι μεγαλύτερες από τις οποίες διοργανώνονται από εργατικά συνδικάτα και πολιτικά κόμματα.

Οι ΗΠΑ και ο Καναδάς είναι οι μοναδικές χώρες στις οποίες ως Ημέρα της Εργασίας δεν εορτάζεται η Πρωτομαγιά, αλλά η πρώτη Δευτέρα του Σεπτεμβρίου. Το 1894, ο εορτασμός της Ημέρας της Εργασίας έγινε νόμος του κράτους των ΗΠΑ, με απόφαση του Κογκρέσου και νόμος του Καναδά με απόφαση του Kοινοβουλίου της χώρας. Στόχος ήταν η αποφυγή της ταύτισης των εργατικών κινημάτων με την αριστερά της χώρας στην οποία είχαν συμβεί τα γεγονότα του Σικάγου.

Η ελληνική Πρωτομαγιά

Η πρώτη ελληνική κινητοποίηση πραγματοποιήθηκε το 1893 από τον Σοσιαλιστικό Σύλλογο του Σταύρου Καλλέργη. Περίπου 2.000 άνθρωποι συγκεντρώθηκαν στο Παναθηναϊκό Στάδιο και διαδήλωσαν υπέρ της οκτάωρης εργασίας, της καθιέρωσης της Κυριακής ως αργίας και της κρατικής ασφάλισης για θύματα εργατικών ατυχημάτων. Οι συγκεντρωμένοι ενέκριναν ψήφισμα, το οποίο επέδωσαν στον Πρόεδρο της Βουλής την 1η Δεκεμβρίου του ίδιου έτους.

Η κωλυσιεργία του προέδρου της Βουλής να το εκφωνήσει προκάλεσε τη μεγαλόφωνη αντίδραση του Καλλέργη, με αποτέλεσμα να συλληφθεί, με εντολή του προέδρου, για διατάραξη της συνεδρίασης. Ο Καλλέργης ξυλοκοπήθηκε και μεταφέρθηκε στο αστυνομικό τμήμα, όπου παρέμεινε για δύο μέρες. Λίγες μέρες αργότερα, καταδικάστηκε σε φυλάκιση 10 ημερών.

Χρειάστηκε να περάσουν 17 ολόκληρα χρόνια, ως το 1911 που γιορτάστηκε και πάλι η εργατική Πρωτομαγιά. Στο διάστημα αυτό ξέσπασαν μεγάλες απεργίες σε όλες σχεδόν τις πόλεις της Ελλάδας και σε πολλούς κλάδους, ενώ πολλά σωματεία και δευτεροβάθμιες οργανώσεις δημιουργήθηκαν.

Το 1911, η Φεντερασιόν Θεσσαλονίκης αναλαμβάνει τη διοργάνωση της εργατικής Πρωτομαγιάς στη Θεσσαλονίκη. Οι αστυνομικές δυνάμεις επεμβαίνουν και συλλαμβάνουν τους πρωτεργάτες, ανάμεσα σ´αυτούς τον Μπεναρόγια, που εξορίζεται στη Σερβία.

Tην ίδια χρονιά, στην Αθήνα, αποφασίζεται να γιορταστεί εκ νέου η Πρωτομαγιά με πρωτοβουλία του Ν.Γιαννιού στο Μετς, με κεντρικό σύνθημα «8 ώρες δουλειά, 8 ώρες ανάπαυση και 8 ώρες ύπνο». Η Αστυνομία οδήγησε τους Γιαννιό, Αποστολίδη και Παπαγιάννη στα γραφεία της γιατί «δεν είχαν άδειαν», όπου τελικά αφέθηκαν ελεύθεροι.

Η πρωτομαγιά γιορτάζεται ξανά το 1919 σε 12 πόλεις πανελλαδικά, ένα χρόνο μετά την ίδρυση της ΓΣΕΕ. Στο μεταξύ, ψηφίστηκε ο Ν.281/1914 «περί Σωματείων» με τον οποίο κατοχυρώνεται το δικαίωμα του συνεταιρίζεσθαι και τα σωματεία αρχίζουν να αποκτούν καθαρά εργατικό χαρακτήρα.

Σήμερα, βάσει νόμου, οι αργίες διακρίνονται σε αυτές που έχουν καθοριστεί ως ημέρες υποχρεωτικής αργίας, κατά τις οποίες απαγορεύεται κάθε βιομηχανική, βιοτεχνική, εμπορική εργασία και κάθε επαγγελματική εν γένει δραστηριότητα, καθώς βέβαια και η απασχόληση των μισθωτών, και ως ημέρες προαιρετικής αργίας, στις οποίες επαφίεται στην διακριτική ευχέρεια του εργοδότη η λειτουργία της επιχείρησης και η απασχόληση ή μη των μισθωτών που απασχολούνται από αυτόν.

Η 1η Μαΐου, σύμφωνα με το άρθρο 1 του Α.Ν. 380/68, αποτελεί υποχρεωτική αργία, όταν κηρύσσεται ως τέτοια με απόφαση του υπουργού Απασχόλησης, διαφορετικά εντάσσεται στις προαιρετικές αργίες.

Πηγή: http://tvxs.gr/

Ένα ασυνήθιστο σχολείο...

H Βικτωρία Μαζέμενου ανακάλυψε στα βουνά του Κασμίρ,  στη Βορειοδυτική άκρη της Ινδίας κοντά στα σύνορα με το Πακιστάν, ένα  ασυνήθιστο υπαίθριο σχολείο. Μια δυνατή, συγκινητική εικόνα. Μια δασκάλα  με τέσσερεις μαθητές που προσεκτικά μελετούν τα μαθήματα τους. Στη θέση  του και ο απαραίτητος πίνακας. Σε όλο τον κόσμο, ανεπτυγμένο ή  υπανάπτυκτο, η μάθηση και η γνώση δεν αποτελούν μόνο τα  όπλα απέναντι  στη ανέχεια.  Δίνουν μορφή στη φαντασία και τελικά απελευθερώνουν τον  άνθρωπο.

Πηγή: http://www.theinsider.gr

Η θεωρία του… σκαντζόχειρου του Γιώργου Χρυσουδάκη

του Γιώργου Χρυσουδάκη/*/
 

Για να είμαι ειλικρινής δε τη γνώριζα. «Έπεσα πάνω της» διαβάζοντας το μυθιστόρημα του IRVIN D. YALOM: Η θεραπεία του Σοπενάουερ, όπου στο 25ο κεφάλαιο αναφέρεται ο «μύθος του σκαντζόχειρου», ένα από τα γνωστότερα κομμάτια του έργου του Γερμανού φιλοσόφου: Μια παγωμένη χειμωνιάτικη μέρα μερικοί σκαντζόχοιροι στριμώχτηκαν κοντά κοντά μεταξύ τους, για να προφυλαχτούν ζεσταίνοντας ο ένας τον άλλον και να γλιτώσουν από την παγωνιά. Γρήγορα όμως ένιωσαν τ’ αγκάθια των άλλων σκαντζόχοιρων πάνω τους, κι αυτό τους έκανε να ξαναχωρίσουν. Όποτε η ανάγκη για ζεστασιά τους ξαναέφερνε κοντά, το πρόβλημα με τ’ αγκάθια τους επαναλαμβανόταν. Παρέπαιαν λοιπόν ανάμεσα σε δύο κακά, ώσπου ανακάλυψαν τη σωστή απόσταση, από την οποία μπορούσαν ν’ ανεχτούν ο ένας τον άλλον.

Όσο κι αν ο συγκεκριμένος μύθος μας αποκαλύπτει την άποψη που είχε ο Σοπενάουερ (ή Σοπενχάουερ) για τις ανθρώπινες σχέσεις δεκαετίες πριν, δεν παύει να μας ξαφνιάζει δυσάρεστα (εκτός κι αν το έχουμε πάρει απόφαση πλέον…), γιατί αποτυπώνει με φωτογραφική ακρίβεια τη ζωή που διάγουμε – λίγο έως πολύ – στις σύγχρονες κοινωνίες. Κοινωνίες στη βάση τους χρησιμοθηρικές, ωφελιμιστικές, «λεηλατημένες» εσχάτως από μία δεινή κρίση (οικονομική βολεύει να τη λέμε, όπως, άλλωστε, διαχρονικά συμβαίνει όταν τα χρήματα εντέχνως επικαλύπτουν την απουσία ηθικών ερεισμάτων…), βρίσκουν «ό, τι πρέπει» τη νοοτροπία των «σκαντζόχοιρων», καθώς αυτή αποκλείει τις ουσιαστικές και επώδυνες διανθρώπινες σχέσεις. Επώδυνες γιατί ακριβώς είναι ουσιαστικές. Έτσι, πλησιάζουμε τους δίπλα προσχηματικά, υστερόβουλα και κρατάμε τη «σωστή απόσταση» για ν’ αποφύγουμε τ’ «αγκάθια» της συνύπαρξης, αλλά να μην «παγώσουμε» κιόλας μες στη «βαρυχειμωνιά… »

Μέσα σ’ ένα τέτοιο κοινωνικό περιβάλλον, συναισθηματικά αποστεωμένο, ηθικά και οικονομικά βεβαρημένο, όλοι θα πρέπει να «επανεφεύρουμε» τους εαυτούς μας. Ίσως τώρα, παρά ποτέ, η προσωπική αναγέννηση του καθενός μας ν’ αποτελεί αδήριτη ανάγκη, ανάγκη όχι μόνο ατομική, αλλά και κοινωνική. Είναι η ανάγκη της ανθρώπινης αλληλεγγύης, της πραγματικής αγκαλιάς, της συμπαράστασης. Ο επαναπροσδιορισμός του ανθρώπου προς το ανθρωπινότερο ας είναι η απάντησή μας προς αυτούς που επενδύουν στην κενότητα των σχέσεων και στην αδιαφορία.

Υπάρχει ένας παλιός λαϊκός μύθος για τον αετό που «ανασταίνεται» στο μέσο της μακράς ζωής του (λέγεται ότι ζει περίπου 70 χρόνια…). Η ιστορία μας λέει, λοιπόν, πως όταν ο αετός φτάνει στη μέση ηλικία, τα γαμψά του νύχια έχουν μακρύνει τόσο πολύ, ώστε του είναι δύσκολο να συγκρατήσει τη λεία του, το δυνατό του ράμφος έχει γίνει κυρτό και δυσκολεύεται να φάει και τα φτερά του δεν του επιτρέπουν πλέον να πετάει περήφανος… ψηλά… Αναπόδραστα, συνεπώς, βρίσκεται ενώπιον δύο επιλογών: είτε ν’ αποδεχτεί ένα βέβαιο θάνατο είτε να ξεκινήσει μία επίπονη διαδικασία. τη διαδικασία της αναγέννησης… Αυτή η δεύτερη επιλογή προϋποθέτει να πετάξει ψηλά, στην κορυφή του βουνού, όπου βρίσκεται η φωλιά του. Εκεί, αρχικά, πρέπει να βρει τη δύναμη να συντρίψει σ’ ένα βράχο το παλιό του ράμφος και να περιμένει μέχρι τη στιγμή που ένα νέο και δυνατό θα προκύψει… Τώρα, με το αναγεννημένο του ράμφος θα ξεριζώσει τα παλιά του νύχια, τα άχρηστα, πλέον, στη διαδικασία του κυνηγιού… Ο «επίλογος» σ’ αυτήν την επίμοχθη, μαγευτική, ωστόσο, μυσταγωγία, θα γραφεί όταν ο αετός απογυμνώσει τα φτερά του από το παλιό τους, περιττό φορτίο… Λέγεται ότι αυτή η διαδικασία της αναγέννησης του αετού διαρκεί 150 μέρες και ότι στη συνέχεια ακολουθεί μία περίοδος γαλήνης, «ψυχικής» και «πνευματικής» ανάτασης… Τώρα, ο αετός είναι έτοιμος να πετάξει ψηλά, περήφανος και δυνατός, όπως παλιά…

artwork : Edward Robert Hughes, Dream Idyll (A Valkyrie), λεπτομέρεια

Πηγή: http://bibliotheque.gr