Επαναστατική ανακάλυψη δίνει λύση στο πρόβλημα της παγκόσμιας σίτισης

Ερευνητές στις ΗΠΑ κατάφεραν για πρώτη φορά να μετατρέψουν την κυτταρίνη -το βασικό συστατικό του ξύλου και όλων των φυτικών υπολειμμάτων- σε άφθονο βρώσιμο άμυλο.

Η κυτταρίνη αντιστοιχεί σε ένα πολύ μεγάλο μέρος της βιομάζας των φυτών σε όλο τον πλανήτη. Το εντυπωσιακό μάλιστα είναι ότι η παραγωγή άχρηστης κυτταρίνης στη γεωργία είναι πολύ μεγαλύτερη από την παραγωγή αγροτικών προϊόντων.

Στην περίπτωση των σιτηρών, για παράδειγμα, κάθε τόνος συγκομιδής πρέπει να διαχωριστεί από 2 με 3 τόνους αποβλήτων πλούσιων σε κυτταρίνη.

Κάθε μόριο κυτταρίνης αποτελείται από εκατοντάδες χιλιάδες μόρια γλυκόζης, η οποία φυσικά τρώγεται. Το πρόβλημα όμως είναι ότι οι δεσμοί που συνδέουν αυτά τα μόρια γλυκόζης διασπώνται εξαιρετικά δύσκολα. Μόνο λίγα είδη βακτηρίων, και κυρίως μυκήτων, μπορούν να φέρουν εις πέρας αυτό τον άθλο, γι΄αυτό και το ξύλο μπορεί να παραμένει για χρόνια θαμμένο στο έδαφος μέχρι να αποσυντεθεί πλήρως.

Τα τελευταία χρόνια βρίσκονται σε εξέλιξη πολλά ερευνητικά προγράμματα με στόχο τη μετατροπή της κυτταρίνης σε βιοκαύσιμα όπως η αιθανόλη. Φαίνεται όμως ότι, εκτός από καύσιμα, η κυτταρίνη θα μπορούσε να αποτελέσει πρώτη ύλη και για την παραγωγή αμύλου, το οποίο επίσης αποτελείται από μόρια γλυκόζης, ενωμένα όμως με διαφορετικούς δεσμούς.

Με γονίδια βακτηρίων

Ο δρ Πέρσιβαλ Ζανγκ του Πολιτειακού Πανεπιστημίου της Βιρτζίνια στο Μπλάκσμπεργκ χρησιμοποίησε γονίδια βακτηρίων τα οποία ήταν γνωστό ότι μεταβολίζουν την κυτταρίνη. Τα γονίδια αυτά εισήχθησαν σε βακτήρια Escherichia coli, τα οποία έτσι ανέλαβαν να παράγουν τα απαραίτητα ένζυμα σε επαρκείς ποσότητες.

Μια ομάδα ενζύμων διασπά την κυτταρίνη σε μικρότερα μόρια, ενώ μια δεύτερη ομάδα ενζύμων μετατρέπει αυτά τα μόρια σε αμυλόζη, μια μορφή αμύλου.

Η συνθετική αμυλόζη «δεν έχει γεύση στην αρχή» αναφέρει ο δρ Ζανγκ που δοκίμασε το παρασκεύασμα. «Αν το μασήσεις για λίγο γίνεται ελαφρώς γλυκό» συνεχίζει. Πράγματι, τα μόρια αμύλου διασπώνται εύκολα από το ένζυμο αμυλάση του σάλιου και μετατρέπονται έτσι σε ελεύθερα μόρια γλυκιάς γλυκόζης.

Η νέα μέθοδος μετατρέπει σε άμυλο γύρω στο ένα τρίτο της συνολικής κυτταρίνης, ωστόσο ό,τι περισσεύει δεν είναι άχρηστο: η υπόλοιπη κυτταρίνη μετατρέπεται σε γλυκόζη, η οποία μπορεί με τη σειρά της να μετατραπεί σε βιοαιθανόλη με μεθόδους βιοτεχνολογίας.

Τόνοι τροφής για τον πλανήτη

Δεδομένου ότι το άμυλο αντιστοιχεί σήμερα έως και στο 40% της ανθρώπινης διατροφής, η νέα ενζυματική τεχνική θα μπορούσε να ταΐσει τον αυξανόμενο παγκόσμιο πληθυσμό, εκτιμούν τώρα οι ερευνητές.

Υπολογίζουν ότι, αν η διαθεσιμότητα της γλυκόζης ήταν 100 δισεκατομμύρια τόνοι το χρόνο, η μέθοδός τους θα μπορούσε να παράγει 4,5 δισεκατομμύρια τόνους αμύλου, ποσότητα δύο φορές μεγαλύτερη από την ετήσια παγκόσμια παραγωγής δημητριακών.

Ακόμα όμως κι αν αποδειχθεί στο μέλλον ότι οι άνθρωποι δεν έχουν όρεξη να καταναλώσουν αυτό το νέο συνθετικό τρόφιμο, το άμυλο από κυτταρίνη θα μπορούσε να αξιοποιηθεί στην παραγωγή βιοδιασπώμενου πλαστικού και άλλων υλικών.

Σίγουρα όμως, αυτό απέχει πολύ στο μέλλον: τα απαιτούμενα ένζυμα είναι σήμερα εξαιρετικά ακριβά, και οι ερευνητές υπολογίζουν ότι θα χρειάζονταν ένα εκατομμύριο δολάρια για να παραγάγουν 20 κιλά αμυλόζης.

Η μελέτη δημοσιεύεται στο Proceedings of the National Academy of Sciences.

Πηγή: http://www.kala-nea.gr

Το πρώτο μη-κερδοσκοπικό μπαρ της γης

.

Το "Shebeenείναι έναμπαρ που άνοιξε στη Μελβούρνη της Αυστραλίας και πουλάει 25 διαφορετικές μπύρες από 10 χώρες. Μπύρα Dashen από την Αιθιοπία, Windhoek Lager από τη Ναμίμπια, Boschendal Chenin Blanc από τη Νότια Αφρική. Όλα τα κέρδη πηγαίνουν σε εφτά ΜΚΟ, όπως την Mothers2mother κατά του AIDS, την Vision Spring που δίνει γυαλιά όρασης σε όσους δεν μπορούν να τα αγοράσουν με έδρα στην Ινδία και την Room To Read με έδρα στο Σαν Φρανσίσκο.

Ο Simon Griffiths, ιδρυτής του Shebeen και ο εμπνευστής του χαρτιού τουαλέτας Who Gives A Crap (το 50% των εσόδων αυτού του χαρτιού τουαλέτας πηγαίνει στη κατασκευή αποχέτευσης στον αναπτυσσόμενο κόσμο), λέει ότι οι πρώτες οχτώ εβδομάδες του μπαρ ήταν πολύ πετυχημένες. «Το μπαρ είναι πολύ δημοφιλές, πράγμα που σημαίνει ότι ήδη βγάζουμε κέρδη, αλλά έχουμε μόνιμο πρόβλημα στοκ. Ήπιαμε όλη την μπύρα της Αιθιοπίας που βρίσκεται στην Αυστραλία».

Η λέξη "Shebeen" αρχικά σήμαινε «παράνομο μπαρ» στην Ιρλανδία, αλλά πρόσφατα ο όρος υιοθετήθηκε στη Νότιο Αφρική και στη Ζιμπάμπουε. Κατά τη διάρκεια του apartheid οι ακτιβιστές κανόνιζαν συναντήσεις σε μπαρ με τσίγκινες στέγες. Το "Shebeen" μοιάζει με αυτά τα μπαρ.

Ο Griffiths, ο οποίος δούλευε σε επενδυτική τράπεζα, πήρε την ιδέα από μια φίλη του από το κολέγιο, την Zanna McComish. «Όταν ήμουν 20 και κάτι, ήθελα να κάνω κάτι καλό για τους άλλους κάνοντας κάτι που μου άρεσε πολύ – το να πηγαίνω σε μπαρ. Πριν φύγει η Zanna από τη χώρα, δουλέψαμε μαζί το business plan. Μετά το ανέλαβα μόνος μου».

Τώρα πιστεύει ότι έχει μοιράσει πάνω από 200.000 δολάρια για καλό σκοπό μέσα στον πρώτο χρόνο και 800.000 μέσα σε τρία χρόνια. Για το μέλλον ελπίζει ότι θα ανοίξει και άλλα μπαρ και σε άλλες πόλεις της Αυστραλίας.

Πηγή: http://www.lifo.gr/